Śmiać się czy płakać nad polską koszykówką?

Asseco Prokom Gdynia gra w ćwierćfinale Euroligi, reprezentacja do lat 17 zdobywa srebrny medal mistrzostw świata, reprezentacja seniorów po serii ups and downs ostatecznie przegrywa eliminacje mistrzostw Europy, zarząd i rada nadzorcza PLK zwalniają Prokom z części rozgrywek Tauron Basket Ligi proponując przyznanie mu bilansu lidera.

Maciej Lampe udziela szczerego wywiadu, w którym przyznaje się do błędów młodości, do zarządu ligi  wchodzi Stanisław Trojanowski, FIBA Europe zwiększa liczbę uczestników ME z 16 do 24, co oznacza, że Polska weźmie udział w przyszłorocznych finałach na Litwie, mimo przegranych na boisku eliminacji.

Czy to wszystko wydarzyło się w rzeczywistości?

Szalone lato, nieprawdaż?

Nie wiadomo czy śmiać się czy płakać…

Ale po kolei – teoretycznie najważniejszym newsem ostatnich dni był ten niedzielny: powiększenie ME oznacza, że Polska zagra w finałach po raz trzeci z rzędu. Można czuć z tego powodu zażenowanie, można mówić o wypaczeniu istoty sportowej rywalizacji, można posłuchać kawałka Kazika „XX wiek” z płyty „Melasa” – to ten z wersem „Liga Mistrzów, Liga Mistrzów, kto odpadnie, ten zostaje…”

Nie zabraknie głosów radykałów, którzy powiedzą, że ktoś powinien się unieść honorem i z takiego prezentu zrezygnować, ale mi o wiele bliższe jest stwierdzenie wiceprezesa PLK (wciąż, wbrew obiegowym opiniom), członka zarządu PZKosz i – w niedzielę usłyszałem to z jego ust oficjalnie – kandydata na nowego prezesa związku Grzegorza Bachańskiego:

Nie powinniśmy przechodzić do porządku dziennego nad sportowymi słabościami reprezentacji, jesteśmy na Litwie niestety tylko z przyczyn administracyjnych, ale z decyzji FIBA Europe cieszyć się trzeba.

Nieprzypadkowo cytuję Bachańskiego tutaj i w artykule do „Gazety Wyborczej” (dzwoniłem także do prezesa PZKosz Romana Ludwiczuka, ale ten w niedzielę po południu nie odbierał telefonu) – wybory do związku powinny odbyć się na początku listopada, czyli dokładnie za dwa miesiące, a ostatnie wydarzenia (o nich za chwilę) to już wyraźny sygnał, że wojna o prezesurę zaczęła się na dobre.

W ciągu kilku najbliższych dni media – łącznie ze mną – zajmować się będą prawdopodobnie administracyjnie wskrzeszoną reprezentacją, która szykowała się do długiego, jesienno-zimowo-wiosennego snu, ale nie dajcie się zwieść – to temat bardzo ważny, ale jednak zastępczy. Po tym, co działo się w polskiej koszykówce w ostatnich latach śmiem twierdzić, że najważniejszym meczem koszykarskim między Odrą i Bugiem będą jesienne wybory prezesa PZKosz. I co tu dużo ukrywać – jestem kibicem z wyrobionym zdaniem, które powtarzam regularnie od roku: chcę, żeby Ludwiczuk te wybory przegrał.

Stwierdzenie, że chcę, aby Bachański wygrał jest niby tożsame z powyższym, ale nie potrafię tego napisać wprost i bez żadnego „ale”. Bachański to dobry, ale niewymarzony kandydat na prezesa PZKosz. Idealny sekretarz generalny, ważny człowiek drugiego planu, choć jako członek zarządu kilka bitew w zakulisowej polityce w związku i na jego peryferiach przegrał. W 2006 roku to on promował na prezesa PZKosz Ludwiczuka po tym, jak do dymisji podał się Marek Pałus, kilka miesięcy temu to on mocno popierał kandydaturę Jacka Jakubowskiego na prezesa PLK.

Oczywiście, można powiedzieć, że skuteczne wypromowanie Ludwiczuka na prezesa związku to sukces Bachańskiego, ale jakże blado wygląda to teraz, kilka lat po tym jak wałbrzyski senator wymknął się spod kontroli i zaczął realizować swój własny bezplan. Jeśli tamtego manewru nie można jednak uznać za jednoznaczną porażkę, to już bez wahania należy określić tak prezesurę Jakubowskiego (o najświeższych kwestiach z nią związanych za chwilę). W międzyczasie Bachański poległ z Dariuszem Kowalczykiem w bezpośrednio go dotyczącej bitwie o fotel szefa Kolegium Sędziów.

Teraz Bachański idzie na wojnę z Ludwiczukiem. Wydaje się, że idzie zbyt ostrożnie. Zamiast wykorzystać fakt, że Ludwiczuk poniósł kilka porażek z rzędu (choć spodziewam się, że decyzję FIBA Europe przedstawi jako sukces swojego lobbowania), zamiast wykorzystać momenty, w którym prezes PZKosz kompromituje siebie i całą dyscyplinę, Bachański buduje elektorat po cichu i unika publicznych wypowiedzi.

Kandydat na prezesa tłumaczy ponoć, że to nie media wygrają dla niego wybory, tylko delegaci na zjazd. Z Ludwiczukiem ściera się więc po cichu – w gabinetach przy ul. Ciołka w Warszawie lub na objazdowych posiedzeniach rady nadzorczej. Zobaczymy jakie będą tego efekty. Zwolennicy Bachańskiego mówią, że umie zjednywać sobie ludzi, że umie słuchać, że chce zaufać specjalistom.

O plusach i – głównie – minusach czteroletniej kadencji Ludwiczuka pisałem już wielokrotnie. Teraz przypomnę tylko pewne terminy i tytuły: główny hamulcowy, prezes polskiej koszykówki, Ludwik XIV. „Błędne koło pod polskim koszem, czyli prezes prowadzi donikąd”, „Ble ble prezesa polskiej koszykówki”.

Ludwiczuk ma jednak zalety przydatne na wojnie – potrafi zlokalizować słabe punkty wroga i przeprowadzić atak w najmniej spodziewanym momencie. Ten ostatni – wprowadzenie do zarządu ligi Stanisława Trojanowskiego – to już prawdziwy majstersztyk. Koń trojanowski, normalnie.

Krótka sylwetka Trojanowskiego: w latach 90. – jako hurtownik Mazowszanki – wspomagał MKS MOS Pruszków i był architektem porozumienia szefa tej firmy Ryszarda Krystkiewicza z ówczesnym prezesem pruszkowskiego klubu Januszem Wierzbowskim. Potem zasiadał w zarządzie stowarzyszenia, które kierowało klubem, a po jego przekształceniu się w SSA pracował w nim jako specjalista od marketingu. Z klubu wyleciał ponoć na życzenie greckiego trenera Michalisa Kiritsisa, ale znalazł posadę w biurze PLK, którym rządził już Wierzbowski.

W ostatnich latach Trojanowski „trzymał ligę”, czyli robił w niej wszystko począwszy od weryfikacji, wydawania licencji, nakładania kar na kluby, pilnowania, by realizowały ustalenia z nielicznymi sponsorami, zajmował się elementami marketingu. Był specjalistą od wszystkiego i od niczego równocześnie. Innymi słowy – przykładem człowieka, który nie powinien uczestniczyć w profesjonalizacji ligi.

O wprowadzeniu Trojanowskiego do zarządu ligi rozmawiałem z Jakubowskim, który między wątpliwymi argumentami przemawiającymi za tym rozwiązaniem przyznaje, że jest uzależniony od rady. Po takim wyznaniu nie potrzeba wielkiej wyobraźni, aby dojść do punktu wyjścia tej decyzji, w której Ludwiczuk korzysta na zwolnieniu lekarskim Bachańskiego, urabia i tak już urobionego Jakubowskiego, i wprowadza do zarządu ligi swojego człowieka. Jeden z dwóch wymaganych podpisów członków zarządu przy różnorakich decyzjach – np. przywoływanej w rozmowie z Jakubowski kwestii umowy PZKosz z PLK na prowadzenie rozgrywek – Ludwiczuk ma zagwarantowany na starcie.

Jak rozsądny człowiek powinien skomentować zamieszanie z Trojanowskim i słowa Jakubowskiego? Proponuję cytat z Mirosława Noculaka z TVP Sport:

Myślę, że ci panowie uważają nas, ludzi koszykówki, za absolutne niemoty intelektualne. Przecież to jest bełkot i mówię to wprost i oficjalnie. Panie prezesie potrzebna jest sanacja dyscypliny. U-zdro-wie-nie! Związek i liga w taki sposób, o którym słyszymy nie są w stanie się same uzdrowić. Moim zdaniem te osoby nie rozumieją tego, co dzieje się w koszykówce. One są w niej przypadkowo.

Pamiętacie? Te słowa Noculak wypowiedział w magazynie „Za Trzy”… 11 miesięcy temu. Dotyczyły wówczas Ludwiczuka i prezesa Energi Czarnych Słupsk Andrzeja Twardowskiego, ale prawda, że pasują jak ulał do obecnej sytuacji? Minął rok, a polska koszykówka stoi za drzwiami wielkiego sportu i ze swadą podkręca wąsa.

Wspomniałem wyżej, że Bachański nie jest idealnym kandydatem na prezesa. To pasjonat i znawca koszykówki, więc boli mnie to, że w ostatnich miesiącach w sprawach kluczowych np. dla reprezentacji (wybór Igora Griszczuka na selekcjonera) nie zabierał publicznie głosu. Bachański, cały zarząd PZKosz w ogóle, dał ciche przyzwolenie Ludwiczukowi na realizację jego bezplanu, mając przy tym wygodną wymówkę: że autokratyczny prezes i tak nikogo nie słucha…

Tamta bierność i brak reakcji były prawdopodobnie częścią strategii polegającej na pozwalaniu Ludwiczukowi na brnięcie w absurdach. Z czajeniem się pora jednak już skończyć, bo skutki uboczne dla ligi, dla reprezentacji mogą być zbyt kosztowne.

Prezent od FIBA Europe tylko potęguje wagę wyzwania. Polska dostała w ostatnich latach dwie takie niespodzianki – w 2004 roku przyznano jej organizację ME, rok później wyciągnięto za uszy z dywizji B. Drużyna prowadzona przez Andreja Urlepa skorzystała z okazji i w 2006 roku awansowała na ME. Zeszłorocznych finałów w Polsce nie wykorzystano jednak w ogóle, co widać po sportowo-organizacyjnej sytuacji w jakiej są reprezentacja i PZKosz.

Jak będzie z tą trzecią szansą od FIBA Europe?

Plan Bachańskiego – zgodnie z tym, co mówił w niedzielę – jest taki: zrobić finansowy bilans otwarcia i przekonać się jakimi pieniędzmi dysponuje związek; do zarządu PZKosz spróbować wprowadzić ludzi koszykówki związanych z biznesem – np. Przemysława Koelnera; dokonać selekcji przy wyborze ludzi do zarządu, czyli wymienić kadry; zdecentralizować szkolenie, wykorzystać ośrodki, które już istnieją – wspierać je i pozwolić im działać; wykorzystać młodych specjalistów, których mamy. Ogólnie: współdziałać, zamiast rządzić.

To ogólniki, o których cztery lata temu wspominał Ludwiczuk (chciał np. powołać radę sponsorów z ludźmi z dużego biznesu, którzy robiliby dobry klimat wokół koszykówki), jednak praktyka okazała się zupełnie inna niż teoria. Co innego zapowiadać, co innego działać – deklaracje są słuszne, ale tylko wtedy, jeśli zostaną potem zrealizowane.

Nie zdziwię się, jeśli Ludwiczuk niebawem powtórzy część założeń programu Bachańskiego jota w jotę, ale dla mnie nie ma to żadnego znaczenia. Żadnego. Bo co dobrego dla związku może zrobić prezes, który przez cztery lata nie stworzył najzwyklejszego działu marketingu, a lidze – której radzi i którą nadzoruje – wpycha do zarządu Trojanowskiego?

Teoretycznie Ludwiczuk nie powinien mieć szans na ponowną kadencję w roli prezesa, ale to jest polska koszykówka. Tu każdy wynik jest możliwy.

Wiele kontrowersji budzi sam termin wyborów. Przepisy prawa o stowarzyszeniach są bardzo ogólne. Statut Związku jest jednak dość jednoznaczny i nowe władze muszą zostać wybrane przed 6 listopada 2010 r. Termin ten bardzo nie odpowiada obecnemu Prezesowi, bo koliduje z wyborami samorządowymi. Wiadomo, że Roman Ludwiczuk przede wszystkim jest politykiem. Z drugiej strony, każdy późniejszy termin może spowodować komplikacje prawne. Opóźnianie wyborów jest też szkodliwe dla Związku z uwagi na konieczność zapewnienia środków finansowych w budżetach reklamodawców i w budżecie Ministerstwa Sportu. Interes PZKosz i środowiska koszykarskiego jest, więc jasny, pytanie czy nie przeważy tu interes Prezesa Związku.

Si vis pacem, para bellum

To był dziwny dzień, rano siadam do komputera, tradycyjny przegląd ulubionych stron i co widzę… jest nowy kandydat na Prezesa PZKosz. Ni wiem, co myśleć… kandydatura mnie nie zaskoczyła, zaskoczył mnie nieco styl podania tej kandydatury do powszechnej wiadomości. Cóż, stało się, mamy w kraju koszykarską wojnę. Dzień upłynął mi na pracy, ale znalazłem kilka chwil na rozmowę z różnymi ludźmi basketu. Wieczorem znów była chwila czasu na zagłębienie się w internecie. A tu prawdziwa erupcja prostych rozwiązań. Niestety nawet na forum basketa, które tradycyjnie prezentuje ponadprzeciętnie wysoki poziom, mało jest wypowiedzi wskazujących na prawdziwą znajomość mechanizmów kierujących wyborem Prezesa PZKosz.

W wypowiedziach wiele jest pogardy dla zakulisowych działań i spokojnych rozmów, przeważają rewolucyjne hasła i żądania jasnych deklaracji, kto za Romanem a kto za Grzegorzem. Wszyscy Ci dyskutanci zapominają (albo, co gorsza w ogóle nie wiedzą) kto bierze udział w Walnym Zebraniu PZKosz. Tu nie głosują kibice i pracownicy PZKosz, tu głosują delegaci reprezentujący kluby ekstraklasy i pierwszej ligi oraz Wojewódzkie Związki Koszykówki. I tu ciekawa wiadomość dla wszystkich tych, którym koszykówka kończy się na PLK – najwięcej głosów mają właśnie delegaci reprezentujący Wojewódzkie Związki. I tu trzeba obalić kolejny schemat myślowy wpojony nam przez media – to nie są „leśne dziadki”. Oczywiście można szukać analogii go sytuacji w PZPN – ale tu nie te pieniądze i przywileje do podziału jakby nie te. Od głosów Wojewódzkich Związków będzie zależeć, kto zostanie Prezesem PZKosz. Piotr Szeleszczuk na swoim świeżo utworzonym blogu i na forum basketa nawołuje do jasnego opowiedzenia się po jednej ze stron. To nie jest takie proste. I zupełnie nie chodzi o koniunkturalizm. Tu ludzie muszą myśleć nie tylko o swoich interesach, ale także o interesach swoich organizacji. Na deklaracje jeszcze przyjdzie pora.

Wojna to fajna rzecz dla dziennikarzy – jest o czym pisać, jest o czym dyskutować. Dla prawidłowej pracy struktur koszykarskich u progu rozpoczynających się rozgrywek wojna może być tylko szkodliwa. Dlatego należy jej unikać tak długo jak się da. Dziś nie jest ważne, kto stoi za GB a kto za RL, dziś ważne jest, kiedy będą wybory. To determinuje inne ruchy. Dziś ważne jest też policzenie głosów, bo to określa szanse. Wbrew pozorom ważny jest też program. I to wcale nie z uwagi na kibiców czy dziennikarzy. Program jest ważny z uwagi na środowisko. Niestety koszykarska Polska zapomniała już, co to są programowe wybory. Zbyt często do walki stawał tylko jeden kandydat. Teraz trzeba to przypomnieć. Trzeba pokazać tym, o których głosy będziemy się starali, czego mogą oczekiwać. I wbrew pozorom nie oznacza to erupcji pustych obietnic. Środowisko zbyt dobrze zna obu kandydatów, zbyt dobrze wie, czego się można po nich spodziewać, by uwierzyć w doraźne wyborcze mydlenie oczu.

Oczywiście ja mam swoje zdanie w tym wyścigu, kto uważnie czyta tego bloga bez problemu je odgadnie. Znam bardzo dobrze obu kandydatów. Wiem, jakie są ich silne i słabe strony. Wiem też, czego się można po nich obu spodziewać. Wiem jak będzie wyglądać PZKosz Ludwiczuka i jak będzie wyglądać PZKosz Bachańskiego. Roman Ludwiczuk jest skuteczny, choć jego styl pracy jest często nie do przyjęcia, Grzegorz Bachański to człowiek kompromisu, który zawsze chętnie wysłucha różnych opinii. Roman to dyktator, Grzegorz to demokrata. Grzegorz nie jest wolny od „grzechu pierworodnego” – był Sekretarzem Generalnym za czasów Marka Pałusa, był też „rozprowadzającym” Romana Ludwiczuka w poprzednich wyborach. Roman Ludwiczuk szermuje argumentem uzdrowienia finansów Związku, ale z tymi finansami to chyba wcale tak zdrowo nie jest. W przeciwieństwie do Romana Ludwiczuka Grzegorz Bachański będzie stawiał na pracę zespołową. Mieliśmy okazję kilka razy z sobą współpracować i bez wątpienia jest to osoba preferująca ciężką pracę ponad medialne fajerwerki. Grzegorz jest też osobą o dużej kulturze osobistej, znakomicie czująca się na europejskich salonach koszykarskich. W przeciwieństwie do swego przeciwnika nie ma problemów językowych, co w tak „politycznej” funkcji nie jest bez znaczenia. To jednak będzie trudna walka, bo nie wyobrażam sobie by któryś z kandydatów „odpuścił”. Pozostaje mieć nadzieję, że straty wśród ludności cywilnej będą niebyt dotkliwe .

A wojna się już zaczęła, o czym najlepiej świadczą ruchy w PLK. Jacek Jakubowski po raz kolejny okazał się totalnym koniunkturalistą, który co innego mówi a co innego robi. Od początku miałem wiele wątpliwości, gdy liczne osoby typowały Jacka na „zbawcę” polskiej koszykówki. Deklaracje były wspaniałe, dużo gorzej idzie realizacja. Ja z Jackiem mam swoje doświadczenia. Przez wiele lat mieliśmy okazję z sobą współpracować, nie jestem, więc zaskoczony jego dzisiejszym postępowaniem. Mam też jeszcze w pamięci jego rolę w wyborach do Zarządu Pomorskiego OZKosz. Tłumaczenia Jacka najlepiej spuentował Piotr Szeleszczuk na swoim blogu. Swoją drogą cała ta sytuacja z powołaniem Stanisława Trojanowskiego to najlepszy pokaz „wojennych” metod działania Romana Ludwiczuka.

Mainini – długoletni szef francuskiej federacji – zastąpił Australijczyka Boba Elphinstona, który pełnił funkcję prezydenta FIBA przez cztery ostatnie lata.

1. Termin Turnieju i miejsce rozgrywania zawodów;

*      25-26 wrzesień 2010r. (sobota-niedziela)

*      Hala Widowiskowo-Sportowa w Kielcach ul. Żytnia 1.

2. Program Turnieju.

*      Kategoria wiekowa – młodzicy rocznik 1997 i młodsi.

*      Ilość startujących drużyn – 5.

*      Mecze rozgrywane systemem „każdy z każdym” wg przepisów PZKosz z pełną obsadą sędziowską.

*      Nagrody – puchary, pamiątki dla każdego uczestnika.

*      Godzinowy rozkład rozgrywania meczy;

• Sobota;                        10.00, 11.45, 13.30, 15.15, 17.00 (otwarcie turnieju 11.40)
• Niedziela:         9.00, 10.45, 12.30, 14.15, 16.00 (zakończenie turnieju godz. 18.00)

3. Zakwaterowanie, wyżywienie;

Zakwaterowanie;

Szkolne Schronisko Młodzieżowe „Wędrownik” ul. Szymanowskiego 5, 25-361 Kielce,

tel/fax; (041) 342 37 35, e-mail: recepcja@ssm-wedrownik.com.pl, www.ssm-wedrownik.com.pl

Cena za nocleg; 18,19 zł brutto/osoba / pokoje wieloosobowe (2 pokoje 8-osobowe, 4 pokoje 10-osobowe) z pościelą, opiekunowie drużyn mogą być zakwaterowani w pokoju wieloosobowym lub w osobnym pokoju 1 lub 3 osobowym którego cena z pościelą wynosi 28,89 zł brutto/osoba. Dla drużyn startujących w turnieju dokonana została rezerwacja noclegów.

Wyżywienie. Drużyny zapewniają sobie wyżywienie we własnym zakresie. Polecane bary szybkiej obsługi i jadłodajnie w pobliżu miejsca zakwaterowania i miejsca rozgrywania zawodów;

Jadłodajnia „Sprint”, ul.Złota 3, tel. 041 3456702, 5 min drogi pieszo od hali,

Bar „Turystyczny” „Społem” PSS, ul. Żelazna 29, tel. 041 344-69-74, naprzeciwko dworca PKP – 5 minut pieszo od hali,

Bar „Jaś i Małgosia” „Społem” PSS, ul. Seminaryjska 17, tel. 041 362-05-68

Jadłodajnia „Bartosz”, ul. Głowackiego 3, tel. 041 344-52-85

Jadłodajnia „Tempo” PHUP, ul. Głowackiego 4, tel. 041 347-90-90,

Jadłodajnia „Tempo”,  ul. Paderewskiego 43, tel. 041 366-30-94,

Bar „Ludwik”, ul.Staszica 6, tel. 041 344-62-77,

W razie niedogodności czasowych posiłki można zjeść w godzinach wieczornych w barach przy hipermarketach TESCO ul.Świętokrzyska, Real ul.Radomska.

Do dyspozycji drużyn będzie uruchomiony nieodpłatnie specjalny bus pomagający w poruszaniu się po mieście, dojazdach z miejsca zakwaterowania na halę, na posiłki.

!!! W schronisku funkcjonuje kuchnia samoobsługowa – do dyspozycji; kuchenka elektryczna, lodówka, czajnik, zastawa stołowa – kuchnia przeznaczona tylko do sporządzania śniadań i kolacji. W odległości 150m od schroniska jest sklep spożywczy „TESCO”.

4. Wpisowe.

Wpisowe wynosi 100 zł od drużyny – płatne na konto bankowe nr. 44 1240 4416 1111 0000 4962 6568.

5. Zgłoszenia.

Zgłoszenia (nazwa zespołu, ilość uczestników, ilość opiekunów, tel. kontaktowy) należy przesłać faxem na numer 41 344-34-23, listownie na adres; MDK ul. Kozia 10a, 25-514 Kielce lub e-mailem; m.kolomski@wp.pl, do dnia 17 września 2010r. O zakwalifikowaniu zespołów do Turnieju decyduje kolejność zgłoszeń.

6. Informacje dodatkowe.

Szczegółowych informacji na temat Turnieju udziela trener Maciej Kolomski – tel. 607 823 555,

41 331-72-57, m.kolomski@wp.pl.

Mnie jednak zastanawia czy przypadkiem PLK specjalnie nie wypuściła „kaczki”, chcąc sprawdzić czy pomysł aby APG nie grało w pierwszej rundzie oraz miało taką samą ilość punktów  na starcie drugiego etapu co lider, jest trafny czy też będzie błędną decyzją. Podobną taktykę zastosowała firma Apple, gdy jeden z pracowników zagubił prototyp telefonu iPhone4, celem sprawdzenia opinii potencjalnych klientów.  Tak czy owak cieszy fakt, że jeszcze niektórzy mają trochę zdrowego rozsądku i nie ma świętych krów w PLK… przynajmniej na razie!

Jakiś czas temu w Tarnowie (woj. małopolskie) wybudowano „boisko” do koszykówki. Problem jednak tkwi w tym, że piłka nie za bardzo chce się odbijać od nawierzchni. W sumie trudno się dziwić, bo zazwyczaj piłka nie odbija się od … trawy.

Zresztą zobaczcie i posłuchajcie sami…